De beeldmakers

Waar een land groot in kan zijn..Nederland gold ooitinternationaal als dé plek waar het gebeurde. Die tijd van vernieuwing, van experimenten, van hedendaagse kunst is voorbij.

Onze hoofdstad valt terug tot status van provinciestad, waar banale zaken als goede zeden en rookverbod om voorrang strijden. Al dan niet beïnvloed door normen en waarden van de multiculturele integratie.

Kunst wordt nu als louter geld verspilling, en overbodige luxe gezien. Mede komt dat door kunstenaars als Damien Hirst die miljoenen kreeg voor zijn ‘gouden kalf’ etc. Kunst van nu bevat de uiterste randen van waanzin om deze tijd te weerspiegelen.

Maar het gaat nu even niet over mooi of lelijk, maar of kunst triggert, loutert, of een ziel bevat dan wel vernieuwend is. 

Want het gaat in avant-garde kunst inderdaad niety om begrippen ‘mooi’ of ‘leuk’. ‘Leuk dat is een dorp in België, zei onze moeder. De status van de kunstenaar is gekelderd tot nul, komma, nul. Alles staat in het teken van macht, meetbaar en economisch verantwoord, dus ook kunst moet daar aan voldoen. Alleen goede kunst is niet meetbaar. Het moet genoteerd en beschreven zodat het bestaat. Wantrouwen tegen vertrouwen als het ware. Kunst stond nog nooit zo ver af van de huidige generatie. 

Onze grootheden Appel, Armando, Dibbets en Lucebert met spraakmakende kunstwerken, zijn niet langer toonaangevend. Atelier 63 bestaat niet meer, ooit een kweekvijver voor vernieuwende kunst. En vele kunstacademies opgedoekt. Subsidies afgeroomd en Nederland is een pover land vergeleken bij landen als België, Duitsland en Denemarken waar niet alleen diep respect maar ook tegemoetkomingen voor kunstenaars bestaan.Want de huidige geldstromen zijn alleen bestemd voor galeries en mistige organisaties. 
De mecenas, bij uitstek kunstliefhebbers, waar zijn ze toch. 
Eeuwenlang werden kunstenaars gesteund en gestimuleerd door de welgestelde kunstliefhebber. Nee, de geldschieters bemaggelen hun eigen werk in plaats van hedendaagse kunst te bevorderen.

De toegepaste kunst daarentegen, architecten Rem Koolhaas, een ontwerper als Daan Rozengaarde en boekarchitect Irma Boom schitteren des te meer.
Zo viert onze Irma Boom hoogtij. Haar werk is opgenomen in de collectie van Centre Pompidou in Parijs en in het Museum of Modern Art in New York.

Spraakmakende kunst moeten we koesteren en liefhebben zoals het behoort. De enige waarde die nog geldt op deze aarde.. Wie het wil maken, wie de toekomst aan het werk wil zien..

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s