Weltschmerz

Me Too ontboezemingen

Ik ben eigenlijk geen voorstander om je kleine leed op het vlak van seksbelevingen uit te venten zoals in de talloze huillie en hullie #Me Too ontboezemingen op Twitter. Maar ik mijmerde er toch over, en al mijn verdrongen ‘leed’ kwam uit de pen. Die ene keer dat de overjarige psycholoog, verloofde van geleerde vriendin me onverhoeds bij de boezem in mijn gebloemde jurkje greep, elke hand op of om één borst, in de deuropening tijdens de verhuizing van onze gezamenlijke vrienden. Nee, ik heb hem nooit verraden, was wel verbijsterd, en misschien was het met psychologisch medeweten van haar zelfs. Of jaren daarvoor als elfjarige tijdens zaterdagse patat halen beluisterde ik een liedje uit de juke-box tijdens frituren waar ‘sneeuwwitte boezem’ in voorkwam en alle dorpsslurven aan de bar ginnegapten naar mij. Had werkelijk geen idee waar het op sloeg. En nog veel vroeger op kleutergym sloeg de gymleraar Voorma mij al te hard op mijn kont, volgens mij heb ik er een heuse zaak van gemaakt. Gluurde ook in de kleedkamer, naar kinderen? Op de basisschool toen buurjongen A vroeg tijdens verstoppertje om mee schuurtje in te gaan. Nökn…Of de keer dat ik als nog niet ontwaakte puber uit het natuurzwembad verrees, en het balkonterras vol stond met wel dertig honende waterpoloers uit een ander dorp. Huilde ik volop in de kleedkamer, want wat was er met mij? En dan onze knappe en gebruinde leraar Nederlands meneer O die mijn vriendin en mij vanuit de brugklas beurtelings bij hem thuis vroeg, hij was amateur fotograaf, en maakte diverse foto s van ons, nooit tegelijkertijd. Zijn vrouw was nooit thuis. En onze ouders vertrouwden hem, want leraar. Mijn vriendin Janny wil er nooit en te nimmer meer over praten, en ik, ik heb het verdrongen. De boy uit Appelscha die ik tegenkwam in de dancing die, toen ik zonder hem naar huis ging, me op kwam halen, lenig het platdak op klom via de regenpijp, op naar mijn tienerslaapkamer met visnetten en filosofische spreuken op de muur. Mijn vader, dorpsmid, werd wakker en stapte ook uit het raam, greep helaas in, is hij van het dak gegooid? …

Maar wat ik het allerergste vond in mijn pubertijd dat was dat de grijze mevrouw van de lingeriezaak in de stad, me bepotelde en zei met een moeilijk gezicht tegen een dertienjarige; tja een hele zware boezem. Ze keek niet naar mijn doodongelukkige zelf, haar metier was meten, en verpakte me daarna in een gietijzeren bh.
De autistische man, geemigreerd van Holland naar Drenthe was echt fout bezig, wilde me als prooi mee naar dorpsjongeren nemen, daar voelde ik niks voor. Ik voelde me vies achteraf en hij gaf me geen ontbijt als straf voor afhaken tijdens de hoerensessie. Kon niet wegkomen, want ben ook nog nachtblind. Een gesprek met een man in kwestie is onontbeerlijk, anders geen intimiteit.

Of de academische vriendin die vroeg in latere jaren of ik zooo gekleed naar het sollicitatiegesprek was geweest, Hoe zo? Gewoon vestje, met rok aan. Of een overvlijtige collega in het onderwijs, die had geklaagd bij de directie dat ik me te vroeg uitrekte na een, of tijdens dus, de vergadering. 

En ja dat fel begeerde boek ‘Werkkleding’ van Jan Wolkers dat ik met moeite te pakken kreeg bij een antiquariaat, het aan een meneer gaf, ter inspiratie voor kunstzinnige omgang, maar die het nauwelijks inkeek, en geen idee had wat Wolkers als held en kunstenaar betekende. Inmiddels ben ik bevriend met de familie W, dat is vast geen toeval. Teveel was de ‘baas’ met oersaaie resorts bezig.. Ja ja, leven doet pijn. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s