Kleine begrafenis

Kom net terug van de kleinste begrafenis, maar niettemin treurig, in mijn leven. We rijden in een wagen met twee argeloze honden achterin, op het zandpad naar het fort. Vosje wilde opeens mee alsof ze wist dat we haar kind gingen begraven.Thuis had ik het al bedacht, na een dag prakkiseren en van afgrijzen niet kunnen eten. Het moest bij het fort zijn, dichtbij zee en dan onder een van de vele amandel bomen. Straks amandelen aan de bomen, en zee horen ruizen, wat wil je meer. Pakte de lichtblauwe zak, verbaas me steeds dat hij zo zwaar is, en waarin ik gisteren al meerdere keren had gekeken, zou de doodgeborene, ingepakt in een doek, toch nog leven. Durfde niet meer te kijken, bang dat het beeld aan mijn broze netvlies blijft plakken. Was mijn inschatting te lichtvaardig geweest, was hij nog in shock van de zware reis naar de aarde, daarover de dierenarts geraadpleegd, zoiets vraag je ook niet gauw aan een buurman. Ze gaf me diverse adviezen, hoe dat te testen, en aan moeder Vosje lag het zeker niet, ze paste zomaar voor de vuist beademing toe, naast de andere heftige rituelen welke een hond toepast nadat ze van het ene op het andere moment moeder is. Het forte is nu een chiq hotel met witte plastic parasols bovenin de toren. In Portugal ziet men een parasol meer als paraplu, dan als een luxe zonnebescherming. Gewapend met een plastic kinderschepje liepen we de laan in, door de poort, de honden waaiderden uit richting fort. En ik groef een gat in de roestbruine aarde,

image

Advertenties