Parijs

img_0271 Ooit liftte ik mee met een vrachtwagen, met de broer van mijn rijschool mevrouw uit ons dorp, dus wel veilig, dacht moeder ook. In een voorstad van Parijs aangekomen, wilde ik, prille kunstacademie studente met een poncho van een tafelkleed, daaronder een batikkleedje, jurk, wat boodschapjes doen en verliet de cabine. Monter stapte ik door het centrum, kocht hier en daar wat, belandde op een terras, bestelde in mijn school Frans een koffie met cognac. Dat dit allemaal de aandacht trok van menigeen, besefte ik jaren later pas. Op de terugweg naar de cabine, viel me opeens op dat er diverse wagens me stapvoets volgden. Eentje sprak me zelfs aan, ik versnelde de pas. En er volgde een afschuwelijke avond, want een dame vluchtend naar een cabine van een vrachtwagen, wekt natuurlijk helemaal argwaan. En volgens de broer van de rijschoolhouder, stond men in rij buiten in het gras. De volgende dag wilde ik maar wat graag naar huis, eindbestemming Parijs zou me worst wezen. De broer heeft een collega van tegenover gestelde richting aangehouden, en zo kwam ik na een timide gestemd ritje al na één dag bij moeders thuis.

Peter H. Toxopeus heeft gereageerd · 3 antwoorden

Advertenties

Zoete wraak

  
Ken je de dichter, vraagt de immens grote vrouw, met een kinderlijke stem, ze noemt een naam, ze wacht af, haar mond ietsje open. Ze vindt het een meesterlijke vondst van haar zelf om tegen me op te bieden. De dichter is waarschijnlijk één van de ‘wereldberoemd in het dorp’ sterren. Dus ik schud nee, overweeg of ik zal vragen of het de mafkees is die elke vrijdag bij de Ruïnekerk staat, met dichtles. Maar ik houd wijselijk mijn mond, want het durp is heilig, zo niet onaantastbaar. Iedereen doet eraan cultuur van de bakker tot de werkster, volstrekt niet gehinderd door kennis. Ik ken uiteraard wel Lucebert, en ben een liefhebber van zijn dichtkunst, edoch waar ze eindeloos mee aan de haal gaan, verdraaien verdorie zijn lyriek, dragen het voor op Lucebertdagen. De kluizenaar Lucebert stapt nog van ellende uit het graf. Tegen zoveel naïviteit is men weerloos.

  

Huwelijk

Jaren en jaren bijelkaar, uit liefde en tegelijkertijd met een brok haat zijn ze samen en tot elkaar veroordeeld. Ze versterken elkaar in de passie voor ambachtelijkr kunst. Zij loopt altijd vijf meter voorop, hij keutelt er vijf meter achter aan. Of valt me dat op doordat ze niet alleen boven alles uit torent vanuit een ongepaste nieuwsgierigheid maar ook fors is. 
  
Ze is vooral van het rendements denken, huishoudelijk, en heeft geen idee ergens van, met name niet gehinderd door enige kunst kennis. Dat ik een luftmensch ben, dus niet van deze aarde ontgaat haar volkomen, als weinig fijnbesnaarde vrouw. Maar ze hebt een hbo cursus gevolgd hoor. Ze gelooft heilig in de man, en kijkt tegen hem op, een zelfbenoemde cineast. En ze vertelt vol trots hoe hij ooit zijn bevriende docent op de filmacademie belazerde, door een niet bestaande schrijver te beschrijven in een examen opdracht. En hij kreeg een negen, daarna had hij de leraar, een vriend notabene, de waarheid verteld, en kreeg een 2, terecht, volgens mij als zijnde docent. En ik luisterde vol oprecht afgrijzen naar de beppende vrouw.

In de eerste plaats is het een voorbeeld uit een andere eeuw, zo lang geleden al. Maar wat zijn je maatstaven dan, hoe ver ben je dan heen? Wat bezielt iemand? Wil zo n jongeling aantonen dat hij de meester de baas is, of aan zich zelf juist…want geteisterd door een aanhoudend minderwaardigheidscomplex en behoefte om het te overschreeuwen, 

De grote vrouw is een beetje dom, en schaart dat voorval onder zijn lollige kunstenaars breins streken. Kennelijk is dat zijn motto in dit leven geworden. Mensen aftroeven met een grote mond, en superieur voelen, narcisme ten top. Om die reden vertelden ze de afgelopen weken heel Algarve dat ze wereldberoemd zijn in Nederland. …

Deze Amsterdammer blijkt zijn grenzeloze streken nog niet verleerd te zijn, is in die zestig jaar niks veranderd en blijkt geen seniele man maar een eerste klas onbenul, vol gebakken lucht….

  

Dunning kruger effect

Ik ben geen schrijver, ik hou mezelf en anderen gewoon voor de gek
John Steinbeck, 1938
Een schrale troost: juist wie last heeft van het impostor syndrome, hoeft hoogstwaarschijnlijk niet bang te zijn dat hij niet capabel genoeg is. Dan ben je in dat geval wellicht toch beter af dan mensen die te maken hebben met het Dunning-krugereffect: zij zijn te dom om door te hebben dat ze dom zijn. De Amerikaanse hoogleraar sociologie Jessica Collet deed hier onderzoek naar en zegt erover: ‘Deze mensen voelen zich allesbehalve een oplichter. Ze denken precies te weten waar ze mee bezig zijn. Maar wat blijkt: ze weten zo weinig, dat ze niet zien hoe weinig ze weten.’