Kleine begrafenis

Kom net terug van de kleinste begrafenis, maar niettemin treurig, in mijn leven. We rijden in een wagen met twee argeloze honden achterin, op het zandpad naar het fort. Vosje wilde opeens mee alsof ze wist dat we haar kind gingen begraven.Thuis had ik het al bedacht, na een dag prakkiseren en van afgrijzen niet kunnen eten. Het moest bij het fort zijn, dichtbij zee en dan onder een van de vele amandel bomen. Straks amandelen aan de bomen, en zee horen ruizen, wat wil je meer. Pakte de lichtblauwe zak, verbaas me steeds dat hij zo zwaar is, en waarin ik gisteren al meerdere keren had gekeken, zou de doodgeborene, ingepakt in een doek, toch nog leven. Durfde niet meer te kijken, bang dat het beeld aan mijn broze netvlies blijft plakken. Was mijn inschatting te lichtvaardig geweest, was hij nog in shock van de zware reis naar de aarde, daarover de dierenarts geraadpleegd, zoiets vraag je ook niet gauw aan een buurman. Ze gaf me diverse adviezen, hoe dat te testen, en aan moeder Vosje lag het zeker niet, ze paste zomaar voor de vuist beademing toe, naast de andere heftige rituelen welke een hond toepast nadat ze van het ene op het andere moment moeder is. Het forte is nu een chiq hotel met witte plastic parasols bovenin de toren. In Portugal ziet men een parasol meer als paraplu, dan als een luxe zonnebescherming. Gewapend met een plastic kinderschepje liepen we de laan in, door de poort, de honden waaiderden uit richting fort. En ik groef een gat in de roestbruine aarde,

image

Parijs

img_0271 Ooit liftte ik mee met een vrachtwagen, met de broer van mijn rijschool mevrouw uit ons dorp, dus wel veilig, dacht moeder ook. In een voorstad van Parijs aangekomen, wilde ik, prille kunstacademie studente met een poncho van een tafelkleed, daaronder een batikkleedje, jurk, wat boodschapjes doen en verliet de cabine. Monter stapte ik door het centrum, kocht hier en daar wat, belandde op een terras, bestelde in mijn school Frans een koffie met cognac. Dat dit allemaal de aandacht trok van menigeen, besefte ik jaren later pas. Op de terugweg naar de cabine, viel me opeens op dat er diverse wagens me stapvoets volgden. Eentje sprak me zelfs aan, ik versnelde de pas. En er volgde een afschuwelijke avond, want een dame vluchtend naar een cabine van een vrachtwagen, wekt natuurlijk helemaal argwaan. En volgens de broer van de rijschoolhouder, stond men in rij buiten in het gras. De volgende dag wilde ik maar wat graag naar huis, eindbestemming Parijs zou me worst wezen. De broer heeft een collega van tegenover gestelde richting aangehouden, en zo kwam ik na een timide gestemd ritje al na één dag bij moeders thuis.

Peter H. Toxopeus heeft gereageerd · 3 antwoorden

Zoete wraak

  
Ken je de dichter, vraagt de immens grote vrouw, met een kinderlijke stem, ze noemt een naam, ze wacht af, haar mond ietsje open. Ze vindt het een meesterlijke vondst van haar zelf om tegen me op te bieden. De dichter is waarschijnlijk één van de ‘wereldberoemd in het dorp’ sterren. Dus ik schud nee, overweeg of ik zal vragen of het de mafkees is die elke vrijdag bij de Ruïnekerk staat, met dichtles. Maar ik houd wijselijk mijn mond, want het durp is heilig, zo niet onaantastbaar. Iedereen doet eraan cultuur van de bakker tot de werkster, volstrekt niet gehinderd door kennis. Ik ken uiteraard wel Lucebert, en ben een liefhebber van zijn dichtkunst, edoch waar ze eindeloos mee aan de haal gaan, verdraaien verdorie zijn lyriek, dragen het voor op Lucebertdagen. De kluizenaar Lucebert stapt nog van ellende uit het graf. Tegen zoveel naïviteit is men weerloos.

  

Huwelijk

Jaren en jaren bijelkaar, uit liefde en tegelijkertijd met een brok haat zijn ze samen en tot elkaar veroordeeld. Ze versterken elkaar in de passie voor ambachtelijkr kunst. Zij loopt altijd vijf meter voorop, hij keutelt er vijf meter achter aan. Of valt me dat op doordat ze niet alleen boven alles uit torent vanuit een ongepaste nieuwsgierigheid maar ook fors is. 
  
Ze is vooral van het rendements denken, huishoudelijk, en heeft geen idee ergens van, met name niet gehinderd door enige kunst kennis. Dat ik een luftmensch ben, dus niet van deze aarde ontgaat haar volkomen, als weinig fijnbesnaarde vrouw. Maar ze hebt een hbo cursus gevolgd hoor. Ze gelooft heilig in de man, en kijkt tegen hem op, een zelfbenoemde cineast. En ze vertelt vol trots hoe hij ooit zijn bevriende docent op de filmacademie belazerde, door een niet bestaande schrijver te beschrijven in een examen opdracht. En hij kreeg een negen, daarna had hij de leraar, een vriend notabene, de waarheid verteld, en kreeg een 2, terecht, volgens mij als zijnde docent. En ik luisterde vol oprecht afgrijzen naar de beppende vrouw.

In de eerste plaats is het een voorbeeld uit een andere eeuw, zo lang geleden al. Maar wat zijn je maatstaven dan, hoe ver ben je dan heen? Wat bezielt iemand? Wil zo n jongeling aantonen dat hij de meester de baas is, of aan zich zelf juist…want geteisterd door een aanhoudend minderwaardigheidscomplex en behoefte om het te overschreeuwen, 

De grote vrouw is een beetje dom, en schaart dat voorval onder zijn lollige kunstenaars breins streken. Kennelijk is dat zijn motto in dit leven geworden. Mensen aftroeven met een grote mond, en superieur voelen, narcisme ten top. Om die reden vertelden ze de afgelopen weken heel Algarve dat ze wereldberoemd zijn in Nederland. …

Deze Amsterdammer blijkt zijn grenzeloze streken nog niet verleerd te zijn, is in die zestig jaar niks veranderd en blijkt geen seniele man maar een eerste klas onbenul, vol gebakken lucht….

  

Dunning kruger effect

Ik ben geen schrijver, ik hou mezelf en anderen gewoon voor de gek
John Steinbeck, 1938
Een schrale troost: juist wie last heeft van het impostor syndrome, hoeft hoogstwaarschijnlijk niet bang te zijn dat hij niet capabel genoeg is. Dan ben je in dat geval wellicht toch beter af dan mensen die te maken hebben met het Dunning-krugereffect: zij zijn te dom om door te hebben dat ze dom zijn. De Amerikaanse hoogleraar sociologie Jessica Collet deed hier onderzoek naar en zegt erover: ‘Deze mensen voelen zich allesbehalve een oplichter. Ze denken precies te weten waar ze mee bezig zijn. Maar wat blijkt: ze weten zo weinig, dat ze niet zien hoe weinig ze weten.’

Kunst jargon

image

Neen hoor, we worden er nooit moe van om mensen, de artibeten, even te vertellen hoe het zit. Het is onderhand bekend dat de mens geen flauw benul heeft van kunst, het credo van onze Carel Appel; Ik klooi maar wat aan’ heeft daar wellicht aan bijgedragen.
Gelukkig, zeggen wij beeldend kunstenaars dan onder elkaar. En dat moet ook zo blijven. We noemen het elite, niet in de ware zin ervan, ho ho men steigert al, stel je voor; onze Nellie schildert ook zo mooi. Neen, maar ‘onze’ elite, ons eigen.
En dat er mensen zijn die ook denken dat ze kunnen tekenen of schilderen, je moet het dan zoeken in de hoek van welgestelde ouderen, vastgoed ondernemers, en vrouwtjes van artsen. Met een compleet bouwpakket gaan ze aan de slag. Een echt atelier moet er komen, een ezel, penselen en de rest komt vanzelf denkt men. Het hoogste goed kennelijk want iedereen wil schilderen. Ik kan het…roepen ze dan van de daken, zonder kwaliteits besef..En dat mag ook.
De heren van der Keukens, dames Wittemans is de vervaging wat naar het hoofd gestegen, en denken wederom een steentje bij te moeten dragen aan het in hun ogen onbegrijpelijke kunst jargon.
Want op alles wat ze niet kunnen vatten moet hun bijdehante priet praat een lollig stempel zetten, men overtroeft en walst van gretigheid over elkaar heen.

Een verhandeling over kunst is boven hun benauwde maaiveld blijkbaar, echter wel en alleen voor de ware kunstenaar leesbaar. Men kan niet in de wereld van verbeelding stappen, en zo maar even binnen treden.
Kunst is namelijk niet meetbaar, of grijpbaar maar pas op het moment dat men iets gewoons een poëtische kracht toekent, verandert het op slag van karakter
Wél ging de goegemeenschap onlangs en masse op naar het Rijks, wat voornamelijk te maken had met de marketing van de Groninger directeur Pijbes. Dezelfde Rembrandt hangt er al jaren immers.En die kunst begrijpt men over het algemeen, want dat kunnen ze zien he. Men hoeft niet te gissen, of een boek raadplegen of ze het wel of niet mooi moeten vinden.
Net zoals Hella dat al benoemde; dat de sterrenkunde, haar eigen jargon bezit, zo bezit de kunst dat ook. En gezien de schone kunsten een meer, echter schijnbare, toegankelijke ingang heeft, dan de wetenschap sterrenkunde of geschiedenis vanwege het feit dat je het kunt aanraken en betasten. Kortom dichter bij is dan de sterren, om het maar in uw eigen jargon te vergelijken

Op de diverse kunst en design academies vloeien er op elke werkbespreking jaarlijks bittere tranen, omdat men het werk niet goed genoeg vindt, de lagen niet diep, techniek niet onder de knie, te foto achtig, niet vernieuwend of te figuratief in het vrije werk. De kunstenaars leerling route gaat niet over rozen, mocht men dat al denken.
Kunst moet u laten sidderen, vernieuwend zijn, mag lelijk moet vooral niet als warm broodje over de toonbank gaan, anders is het kopieren, of ambachtelijk werk. Niets mis mee, maar geen kunst.
Het lijkt goddomme wel een heksenjacht op Daan, op Remco en Irma, te hoog boven uw maaiveld, meneer van der Keuken?
Ook bekend kunstenaar en directeur museum Rob Scholte heeft ook met artibetisme te maken, want zie daar een stedelijke artibete cultuurcoach die nog nooit in zijn vermaard museum is geweest. Schande, waarom heet zo n persoon cultuurcoach? O dat is hip, en we moeten meedoen, denkt de nh gemeente Den Helder.
Ik ben blij me te kunnen onderscheiden, meneer van der Keuken als wel degelijk verschil makend Ikea of door art kunstenaars. Tuurlijk er lopen in chauvinistisch randstad (te)veel nep kunstenaars rond, werkloos en zich van alles inbeelden, zichzelf benoemen als kunstenaar. Maar dat geldt eveneens voor de discipline schrijvers en dichters.

U lijkt een gevalletje ‘van niet gehinderd door enige kennis’.

Bewerken

CATEGORIEËN
Uncategorized
Link
30
NOV
Sinds hij zijn verwantschap op The Post Online en in De Wereld Draait Door aan de enge ‘versiercoach’ Julien Blanc uitsprak, en sodeju Het halve land valt over Baudet heen. Oftewel weldenkend Nederland op de Twitter tijdlijn.

Want de strekking in de versiercursus van monsieur Blanc zou zijn dat de man voor alles gaat, hij zou de vrouw geen eigen seks gunnen, geen zelfbevrediging als valleispel, bef noch tong. Neen, ze wil alleen een ‘echte’ keiharde paal. Zo ‘n knoeperd die je overmant en toegewijd de deur in draagt, en je van top tot teen doet.

Echter tot mijn verbijstering wordt monsieur Baudet nu door het slijk gehaald en is de man van de Versiercursus Julien Blanc persona non grata in ons Nederland terwijl het boek ‘Vijftig tinten grijs’ met vrouwen als seksslaven aanbeden en onlangs nog massaal verkocht werd.

Dat is pas rode oortjes, het Mom Porn grijze tinten boek met veel SM machtspellen welke door hitsige huisvrouwen werd geconsumeerd, en nooit verboden werd.

Evenwel het zinderende boek ‘Elf minuten’ van Coelho stond vol met educatief SM en daarvoor het wereldberoemde ‘Lady s Chatterley s minnaar’, en het bij ons thuis zo geliefde ‘Mieke Maaike s obscene jeugd’ van de stoute literator Louis Paul Boon. Allemaal bazige seks, hij of zij, en macht en onmacht en zeker niet verboden. Nog niet, want de nieuwe preutsheid komt eraan.

En is het dan een onzinnig idee dat onzekerheid bij vrouwen moet worden aangewakkerd, nee, juist andersom de onzekere mannen moeten weer zekerheid bekomen om hen weer slagingskans te gunnen in de liefde.

Zijn de aardige mannen van nu niet een beetje bang voor de huidige vrouw. Terecht, de vrouw heeft hem niet meer nodig. De mannen zullen dat natuurlijk nooit bekennen, en dat komt ook best overeen met het pleidooi van Baudet. Want de cursus Vrouw Versieren van monsieur Blanc is immer volgeboekt, en heus niet alleen met nerds.

Doorsnee vrouwen zijn berekend, en bezitten een kleine gunfactor kunnen we stellen. Zelfs je allerbeste vriendin, kan zo maar uitpakken en heur afgunst niet meer verhullen wanneer het al te goed gaat met haar bloedeigen vriendin.
De gunfactor begint al op de kleuterschool. De meeste meisjesgroepen zijn net een koninkrijkje met aan het hoofd een koningin”, de queen bee. Zij bepaalt wie erbij hoort en wie niet. En omdat een koningin niets is zonder onderdanen, dirigeert ze een aantal meisjes die erbij willen horen, de meelopers of wanna-bees.

Ook bij machtsspelletjes uiten die zich ook heel anders bij vrouwen dan bij mannen. ‘mannen zijn rechtuit en loyaal’. Ze laten duidelijk merken dat ze iemand wel of niet mogen.

Vrouwen pakken het veel subtieler, lees valser, aan. Queen Bee vrouwen manipuleren en weten hoe ze anderen moeten inpakken. Als ze pesten, doen ze dat geniepig én buiten het zicht van mannen of wanneer ze vernederd zijn, schaden ze even makkelijk iemands reputatie door bijvoorbeeld laster te verspreiden.

Vooral onbevangen mannen zullen deze manipulatie niet herkennen, zijn te ijdel, en bewonderen de pittige, charmante Queen Bee vrouwtjes, totdat ze zelf de dupe van hun schatje worden.

Dit aantrekken en afstoten zijn ook de eigenschappen van de borderliner, de ziekelijke versie van de Queen Bee. Borderliner wordt toevallig veel vaker bij vrouwen geconstateerd dan bij mannen.

In de achttiende eeuw bestond al reeds deze hysterische dameskwaal, spleen genoemd. Schrijver, wereldverbeteraar Frederik van Eeden
schreef er al fiks psychologisch en filosoferend over in het schitterende boek ‘Koele meren des doods’

IMG_1190.JPG

IMG_1190-0.JPG

Bewerken

Ik word er zo moe van soms. Kunst en mensen, opeens als mensen de vijftig gepasseerd zijn, dan gaat men zich verdiepen in kunst. En dan niet de avant-garde maar alle kunst, is prima. Waar men anders in het leven veel kritische noten op zijn zang heeft, is dan opeens voorbij. Men schildert, verft en kleit erop los, en men denkt al gauw, door vriend en vijand toegejuicht, dat men de schoonste kunstenaar in de wereld is. En niet gehinderd door enig historische kennis ploegt men voort. Met name de van vrouwelijke kunne, de dames van de tandarts, de makelaar, verzinnen een ateliertje, een echte schildersezel, geld speelt geen enkele rol, schat en elk spatje verf van jou is gaaf. Of probeert men na de schildercursus een Henk Helmantel, de gronings knauwende millionair, na te doen. Terwijl Helmantel juist als een verwaarloosbare factor in de Nederlandse beeldende kunst beschouwing geldt, zijn geschilderde potjes en pannetjes snel vervelen en z’n van Saenredam gepikte kerkinterieurs niet meer dan als achterhaalde clichés zijn. De geschilderde plaatjes van de zwaar gelovige Helmantel is kunst voor EO leden en andere onwetenden.. Echt net een foto, zo echt, zo realistisch…. zegt de familie dan. Maar men weet niet of beseft zelfs niet dat Henk Helmantel juist behoort bij de broodschilders, ambachtsschilders, de trucage en zeker niet bij de avant-garde Kunst behoort. De avant-garde is vernieuwend en verrijkend, de warme-broodjes-kunst juist niet. Niet voor niets worden er landelijk jaarlijks duizenden enthousiaste studenten afgewezen bij een toelatingsexamen Academie voor Beeldende Kunsten, en eenmaal aangenomen leer je pas wat je waard bent. Het is hard werken op de academie, en je selecteert je zelf en anderen. Maar daar storen deze zelfbenoemde kunstenaars zich niet aan, een aquarelcursusje is goed genoeg, en men leeft op van alle verfstreken en spatten en dan ook nog gerustgesteld door alle aanmoedigingen van de eigen familie en vrindenkring verven ze voort. Op naar de Kunst & Kitschtiendaagse..zonder ballotage… Nb een middagje bij Helmantel op het groningse platteland, kost €7.50 u, met kopje oploskoffie, en een droog kadetje Ik word er zo moe van soms. Kunst en mensen, opeens als mensen de vijftig gepasseerd zijn, dan gaat men zich verdiepen in kunst. En dan niet de avant-garde maar alle kunst, is prima. Waar men anders in het leven veel kritische noten op zijn zang heeft, is dan opeens voorbij. Men schildert, verft en kleit erop los, en men denkt al gauw, door vriend en vijand toegejuicht, dat men de schoonste kunstenaar in de wereld is. En niet gehinderd door enig historische kennis ploegt men voort. Met name de van vrouwelijke kunne, de dames van de tandarts, de makelaar, verzinnen een ateliertje, een echte schildersezel, geld speelt geen enkele rol, schat en elk spatje verf van jou is gaaf. Of probeert men na de schildercursus een Henk Helmantel, de gronings knauwende millionair, na te doen. Terwijl Helmantel juist als een verwaarloosbare factor in de Nederlandse beeldende kunst beschouwing geldt, zijn geschilderde potjes en pannetjes snel vervelen en z’n van Saenredam gepikte kerkinterieurs niet meer dan als achterhaalde clichés zijn. De geschilderde plaatjes van de zwaar gelovige Helmantel is kunst voor EO leden en andere onwetenden.. Echt net een foto, zo echt, zo realistisch…. zegt de familie dan. Maar men weet niet of beseft zelfs niet dat Henk Helmantel juist behoort bij de broodschilders, ambachtsschilders, de trucage en zeker niet bij de avant-garde Kunst behoort. De avant-garde is vernieuwend en verrijkend, de warme-broodjes-kunst juist niet. Niet voor niets worden er landelijk jaarlijks duizenden enthousiaste studenten afgewezen bij een toelatingsexamen Academie voor Beeldende Kunsten, en eenmaal aangenomen leer je pas wat je waard bent. Het is hard werken op de academie, en je selecteert je zelf en anderen. Maar daar storen deze zelfbenoemde kunstenaars zich niet aan, een aquarelcursusje is goed genoeg, en men leeft op van alle verfstreken en spatten en dan ook nog gerustgesteld door alle aanmoedigingen van de eigen familie en vrindenkring verven ze voort. Op naar de Kunst & Kitschtiendaagse..zonder ballotage… Nb een middagje bij Helmantel op het groningse platteland, kost €7.50 u, met kopje oploskoffie, en een droog kadetje

29
NOV
Bewerken

REACTIES
Geef een reactie
CATEGORIEËN
Uncategorized
Link
13
OKT
20140729-120112-43272842.jpg
Ik word er zo doodmoe van soms. Kunst en mensen, opeens als mensen de vijftig gepasseerd zijn, dan gaat men zich verdiepen in kunst. En dan niet de avant-garde maar alle kunst, is prima. Waar men anders in het leven veel kritische noten op zijn zang heeft, is dan opeens voorbij. Men schildert, verft en kleit erop los, en men denkt al gauw, door vriend en vijand toegejuicht, dat men de schoonste kunstenaar in de wereld is. En niet gehinderd door enig historische kennis ploegt men voort. Met name de van vrouwelijke kunne, de dames van de tandarts, de makelaar, verzinnen een ateliertje, een echte schildersezel, geld speelt geen enkele rol, schat en elk spatje verf van jou is gaaf. Of probeert men na de schildercursus een Henk Helmantel, de gronings knauwende millionair, na te doen. Terwijl Helmantel juist als een verwaarloosbare factor in de Nederlandse beeldende kunst beschouwing geldt, zijn geschilderde potjes en pannetjes snel vervelen en z’n van Saenredam gepikte kerkinterieurs niet meer dan als achterhaalde clichés zijn. De geschilderde plaatjes van de zwaar gelovige Helmantel is kunst voor EO leden en andere onwetenden. Echt net een foto, zo echt, zo realistisch…. zegt de familie dan. Maar men weet niet of beseft zelfs niet dat Henk Helmantel juist behoort bij de broodschilders, ambachtsschilders, de trucage en zeker niet bij de avant-garde Kunst behoort. De avant-garde is vernieuwend en verrijkend, de warme-broodjes-kunst juist niet. Niet voor niets worden er landelijk jaarlijks duizenden enthousiaste studenten afgewezen bij een toelatingsexamen Academie voor Beeldende Kunsten, en eenmaal aangenomen leer je pas wat je waard bent. Het is hard werken op de academie, en je selecteert je zelf en anderen. Maar daar storen deze zelfbenoemde kunstenaars zich niet aan, een aquarelcursusje is goed genoeg, en men leeft op van alle verfstreken en spatten en dan ook nog gerustgesteld door alle aanmoedigingen van de eigen familie en vrindenkring verven ze voort.

Op naar de Kunst & Kitsch tiendaagse..zonder ballotage…

Nb
een middagje bij Helmantel op het groningse platteland, kost u €7.50 , met een kopje oploskoffie, en een droog kadetje.

Bewerken

Kunstenaar en schrijver

30
JAN
King Klashorst

Het is nu 2014, ruim tien jaar na de biografie, King, en de kunstenaar Peter Klashorst heeft aids.

In de Volkskrant van deze week doet hij zijn verhaal. Maar wie denkt dat Klashorst bitter wenend en droef gestemd tegenover de interviewer Robert Vuijsje zit, heeft het niet begrepen. Want het is heus niet fout gegaan doordat Klashorst jarenlang condoomloos verschillende vrouwen per dag nam.

Nee, hij kreeg uiteindelijk toch nog een monogame relatie met een meisje dat ziek werd. “Ik had het fuck and forget-principe moeten blijven hanteren. Dan had ik nu geen aids gehad,” zo zegt hij.

Op de behoedzame vraag of zij aids misschien wel van hem heeft gekregen, antwoordt Klashorst: “Dat zou kunnen. En wie heeft onze meest roemruchte kunstenaar van Nederland, naast Jan Cremer dan, verdorie nog meer besmet? Want hoe fantastisch zijn bijna magische en meest bewonderde bohémiensleven ook verliep, hij ging toch jaren als een beest tomeloos tekeer in Afrika en ommelanden.

Ze beroemen vervolgens tijdens het interview zich samen, kenners onder elkaar, de journalist/schrijver van zijn biografie ook, en de kunstenaar op hun ‘afwijkende’ voorliefde voor negerinnen, een heikel discriminatie punt naar mijn mening.

De interviewer Robert Vuijsje heeft er zijn boek ‘Alleen maar nette mensen’ aan gewijd zelfs, joodse jongen uit deftig Amsterdam Zuid koestert zwak voor weelderige negerinnen, en past het ook jn de praktijk toe. Wij, de witte dames mogen slechts toekijken.

Zijn exotische vrouwen beter in bed dan. Dat is toch al jarenlang een regelrecht cliché. Dat de neger een grotere penis zou hebben, soit, maar wat biedt de negerin? Leg me dat eens uit. Of zijn ze gevoeglijker, dan de blonde vrouw is dat de macht van de witte man, tegelijkertijd machteloosheid en weerloos ten aanzien van de Europese vrouw.

En dan ging hij nog eens lesgeven aan knapen hoe je aids kunt ruiken bij een negerin. Of wist een ander probaat huismiddeltje onmiddellijk na de daad plassen, zodat je de mogelijke bevlekking eruit plast.

Rare kostgangers heb je soms, met name de meest degelijke huisvaders
want talloze keren werd ook ik verzocht bij een date om in strakke kokerrok, nylons en hoge hakken te verschijnen.

Standaard seks-en-city leeft nog volop bij de man van heden.

Kunstenaar, kunstenaar blijf bij je leest, en schilder uw muze, o wacht de pauvre Peter Klashorst verschijnt binnenkort vast bij DWDD..
20140130-130146.jpg

Bewerken

REACTIES
Geef een reactie
CATEGORIEËN
Uncategorized
Afbeelding
30
JAN
20140130-133622.jpg

Bewerken

REACTIES
Geef een reactie
CATEGORIEËN
Uncategorized
Victoriaanse tijden

30
JAN
20140130-130609.jpg
Victoriaanse tijden

Eens was er een kunstenaar die adviseerde om voor je mooiste schilderijen een gordijntje te hangen. Voor je het weet raak je namelijk gewend aan de schoonheid.

En is dat niet het inluiden van de nieuwe victoriaanse tijd, deze onderbouwing uit een column van Simone van Saarloos, en met name de vanzelfsprekende schoonheid voorbi

Want het verschenen boek ‘Alleen voor vrouwen’ van publicist van het tijdschrift Linda, leverde zeker op Twitter veel lachstuipen of dan wel besmuikte gegiechel op. Deze ongekende preutsheid kon je met enige verbazing waarnemen. Vraag me af hoe dit peil zo gedaald is, na de bevrijdende jaren ’80 in de vorige eeuw. En de Kama Sutra naast zowat elk bed lag.

Marleen Janssen legt in het gidsende boek uitvoerig en omzichtig uit hoe je, vrouw en man, meer plezier aan de daad kunt beleven. Dit keer eens vanuit het gezichtsveld van de vrouw bekeken. Deze eeuwenoude meditatie methode vanuit het taoïsme, heet nu vallei-orgasme wat natuurlijk wel kinky klinkt.

We willen heden ten dage kennelijk geen sekstechnieken meer leren, laat staan genieten en gloeien. Onze mobieltjes kennen we wel weer als geen ander maar ons eigen lichaam verwaarlozen we.

Ondertussen reageert de chef van de wetenschapsredactie van de Volkskrant op het artikel, alleen het gaat nu opeens niet meer over het orgasme van de vrouw. Hij omzeilt handig het hele griezelige orgasme en begint notabene doodleuk over percentages van hoeveel zin de vrouw heeft, als een soort onderliggend slachtoffer.

Luuk Koelman tekende in zijn Metro-column ook al met veel watervrees zijn bezwaren aan voor deze vermeende ‘aanval’ op de man en weigert in een zaligste op te wekken orgasmes van een vrouw te geloven. Hij vindt het maar een rare term, dat vallei-orgasme. Ach ja, de vrouw en haar eeuwige ambivalente verhouding met de eigen seksualiteit. Het gedoe begon tien jaar geleden al met de Vagina-monologen, zo meent hij. Hij lijkt godsamme doodsbenauwd voor overlevering en Luuk vreest openhartig het vallei-orgasme.

Zin in seks komt en gaat. Er zit een bepaald ritme in. De taoïsten zeggen dat geen zin hebben in seks zelfs een teken is van een góéde relatie. Blijkbaar is het tijd om te kalmeren. Net zoals in de natuur.

Ach ja, de seks gaat allemaal vanzelf en iedereen komt fantastisch klaar met schallende trompetten. Niet dus. En ook al heeft de kranige HP/Detijd columnist Johanna Geel knetterende seks met manlief en doen ze dat zonder het omstreden vallei-boek te raadplegen, dat kan.

Met de taostische Meditatie en Chi leer echter leren we pas echt via zelfbeminning en het samenknijpen van je vagina eens goed om lekker egocentrisch te genieten van een groot orgasme.

Het echtpaar Bodansky publiceerde in 2000 al handboeken over het massief orgasme, wat gezamenlijk bereikt werd, en ter info; het ‘doodgewone’ orgasme duurt normaal 10 tot 20 seconden, maar het massief orgasme duurt zo lang men wil. Inderdaad met tedere stapjes in haar voor en achteruit.

De heilige preutsheid voorbij, mijne dames en heren. We gaan een daverend en overweldigende massief-orgasme tegemoet.

Bewerken

REACTIES
Geef een reactie
CATEGORIEËN
Uncategorized
ARCHIEVEN
maart 2016
november 2014
oktober 2014
januari 2014
februari 2012
CATEGORIEËN
Uncategorized
META
Sitebeheerder
Uitloggen
Berichten RSS
Reacties RSS
WordPress.com
Gij alleen Maak een gratis website of blog op WordPress.com. Het Bueno thema.
Aanpassen
Spring naar de toolbar
Mijn sites
Lezer
Statistieken

Uitloggen

De stalkster

img_0156

Bij stalking denken mensen vaak aan een enge man die jaagt op zijn ex en daarbij de nodige dreigementen uit. Maar als je gaat kijken naar de definitie van stalking, dan is dat veel breder. Stalking betekent: besluipen. In iemands leven binnendringen, die beloeren en op allerlei wijzen intimideren.

Ook jaloerse vrouwen kunnen andere vrouwen stalken cq besluipen. Vroeger deden ze dat door bij elkaar naar binnen te gluren, waarschijnlijk. Maar vandaag de dag speelt het zich grotendeels af via het internet waar mensen verscholen achter valse profielen of fake accounts op twitter in mijn geval, allianties kunnen smeden met de mensen in de buurt van hun slachtoffer.

Door zich binnen te dringen in netwerken in de leefomgeving van het slachtoffer, komen ze weer achter nieuwe informatie en kunnen ze mensen opstoken tegen het slachtoffer door verhalen te verspreiden. Zo kan een slachtoffer van stalking steeds opnieuw in sociaal isolement raken.

Helemaal griezelig wordt het wanneer stalkers een verbond aangaan met andere toxische wezens in de omgeving van het slachtoffer. Als voorbeeld een situatie waarin iemand problemen heeft met zijn huurder.

Zodra de stalk(st)er via het netwerk op social media ontdekt heeft dat zijn prooi met iemand een probleem heeft, zal hij of zij contact opnemen met die persoon. In mijn geval met die lamlendige huurder van mijn huis in Bergen uit Alkmaar.

Om dan samen een alliantie te vormen tegen het slachtoffer. Op die manier houdt de stalk(st)er controle over de situatie en blijft aan de winnende hand. Zo belde mijn stalker A, met twee dames, haar zuster of Annerie?naar de huurder M. Hoekmeijer en zijn vrouw met nagelatelier, uit Alkmaar. Stuurden hem zelfs foto s van mij, verhuurster.

Social media is voor narcisten de hemel, die niet zonder de bijbehorende smaad kunnen.

Zelf blijft de stalker buiten schot, denkt de sluwe dame die tot op het laatst toe verwijst dat zij haar alter ego Gerda van Wijk, later Manon van Manen, nu ik, daarvoor Mariet zelf niet zou zijn, een van haar fake accounts. Ze gelooft het zelf bijna, ze gaat totaal in haar rol op.

Want ze denkt waarschijnlijk ook, het slachtoffer is zo geïsoleerd daar en heeft alle schijn tegen.

Dan is er toch iets goed mis met je; een speciale twitter account Manenvan etc voor haar zwarte alter ego, en eveneens gewijd aan het slachtoffer.

De aanklacht tot nu toe is smaad en laster, dreigen, ongewenste foto s van mij verzenden, obsessie, adres van mij op haar account, infiltratie bij Airbnb, foute gasten betalen… etc….

En helaas bijna altijd heeft de dader nauwelijks of geen zelfreflectie en is totaal geobsedeerd.

Deze stalker is meedogenloos, we noemen haar Ali die zich een weg baant naar mijn leefomgeving.

Mijn broer had ze het zelfs over, betreffende zijn geheime bankrekening notabene.

Nu dringt ze zich steeds dieper in de gemeenschap op twitter en FB om aan te pappen met mensen en aan het thuisfront om listen tegen de gedupeerde te verzinnen.

Of zo ook mijn broodwinning blokkeert, wat echt op misdaad begint te lijken.

Een fake account in februari 2016 heette charity Tavira, want daar woon ik in Tavira, en daarop spreekt ze me aan als Albie, en beschadigt vooral mijn reputatie. We betrapten haar vriendin Annemieke met het woord Albi dat ze samen als een kooswoordje voor mij, hun slachtoffer gebruiken.

En wederom heeft een toxisch persoon, figuur uit zbergen, uit mijn naaste omgeving zich gemeld want immers zodra de stalkster verneemt dat er zich een probleem zich voordoet in mijn nabijheid dan neemt ze contact met die persoon op. Om tezamen een alliantie tegen mij te vormen, en hij heeft er inderdaad zijn kleinzielige gegevens aan bijgedragen.

Nu juli, en wederom een fake reservering voor mijn huis door een Mariette en ik kan nu zelf een ipadres traceren, maar die van haar was ingedekt, de politie weet daar wel raad mee.

Kort daarop werd ik vals beschuldigd en geschorst door Twitter voor een pornografische afbeelding, echter deze stond al jaren op mijn profiel. Het betrof gewoon een kunstafbeelding.

Ook dat was natuurlijk haar inbreng, dat kan niet anders, dat is de jaloezie, betreffende seks en de liefde, dus klikken, vals beschuldigen, het gaat haar nooit ver genoeg.

Kortom het dossier voor de politie wordt dikker en dikker, en is goed onderbouwd.

 

image

Je kunt het

Ga argeloos naar het naburige stadje Tavira, na een tijdje verzonken in wat muizenissen kijk, ik, en zie dat mijn automobiel met honden uit het raam aan weerszijden, midden in een optocht terecht is gekomen. En wegkomen lukt niet meer. … Lees verder